و عدل او و نبوّت حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم و امامت حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و اولادش و جميع شرايع و احكام آن دعوت كند . و اگر بىآنكه امام كفّار را دعوت به اسلام نمايد مسلمانى يكى از ايشان را بكشد گناه دارد ، امّا قصاص وديت بر او نيست . و اين دعوت لازم است جماعتى را كه دعوت به ايشان نرسيده باشد و عالم به بعثت رسول - صلوات اللَّه عليه واله - نبوده باشند . امّا جماعتى را كه دعوت به ايشان رسيده باشد و عالم به بعثت و دعوت رسول صلى الله عليه و آله و سلم باشند لازم نيست ، ليكن سنّت است . دوم : مبارزت نمودن هر گاه امام التزام برآن نمايد . سوم : ابتدا به قتال دشمن نزديك كردن ، مگر آنكه از دشمنان دور ترسِ بيشتر باشد ، يا با دشمنان نزديك امام جهت مصلحتى صلح كرده باشد . و بعضى اين را سنّت مىدانند « 1 » . امّا آن ده امرى كه حرام است : اوّل : در چهار ماه حرام قتال كردن ، و آن : رجب و ذيقعده و ذيحجّه و محرّم است ، و بدين سبب اين چهار ماه را ماه‌هاى حرام مىگويند . و جهاد كردن در اين ماهها با جماعتى كه حرمت اين ماهها را دانند و با مسلمانان جنگ نكنند به اجماع حرام است . و امّا با جمعى كه حرمت اين ماهها را ندانند و با مسلمانان جنگ كنند ، جنگ كردن با ايشان در اين ماهها حرام نيست . دوم : مبارزت نمودن با منع امام . سوم : گريختن از جنگ دشمنانى كه دُو [ 1 ] مثل مسلمانان باشند ، اگرچه گمانش باشد كه كشته مىشود بعداز آنكه صفها راست شده باشند ، مگر آنكه قصد آن داشته باشد كه با دشمنان حيله كند ، مثل آنكه پشت به آفتاب نمايد ، يا بربلندى برآيد كه خود را به‌جاهايى كه آب داشته باشد رساند ، يا پشت به كوه دهد ، يا در گريختن غرضش آن باشد كه به جماعتى ديگر از مسلمانان ملحق شود . و اگر زياده بردو مثل باشند به اجماع

--> [ 1 ] - يا كمتر . ( يزدى ) ( 1 ) فاضل مقداد ، كنز العرفان 1 : 356 . محقّق ، شرايع 1 : 310 . ابن ادريس ، سراير 2 : 6 .